به آسمان نگاه میکنم هر شب وستاره ای را بدرقه میکنم تا انتهای بیکران تا آنجا که دنباله اش از خط چشمان تو گذر کند ماهم گم شده است و تو به اندازه تاریکی این جهان نیستی دنباله هیچ ستارهای آسمانم را روشن نخواهد کرد ماه گمشده و در امتداد تاریکی این آسمان ستارهها برای ظهور و تنافس دست به خودکشی میزنند در این انقباض شبانه بدون ماه، آسمان امن نخواهد شد...
برچسب:
نویسنده: رضا محمودی